Zaterdag zijn we naar een symposium van de vokk geweest met als thema: "ik draag je altijd mee", voor ouders met een overleden kindje. En samen met ons gezinnetje en een andere moeder zijn we naar Driebergen afgereisd. Laurie en Jaron hadden hun eigen programma met 35 andere kinderen van hun leeftijd.
Het was een goede en mooie bijeenkomst waar plaats was voor een lach en ook voor een traan want:
Je eigen kind verliezen is volgens mij het meest ingrijpende dat je kan overkomen. Het is een bijna onmenselijke opgave om na de dood door te gaan met leven. Toch wordt je iedere ochtend weer wakker en ga je door met adem halen. Ook voor je andere kinderen is het leven niet meer als voorheen. Alles voelt anders en ook zij rouwen.
Je omgeving komt misschien met goede raad. Zegt dat ze het begrijpen, dat je je verlies moet verwerken, dat je het een plaats moet geven, dat je moet loslaten.
Maar hoe kun je nu je kind loslaten of het verdriet een plekje geven? Je kind is er immers altijd, in je gedachten, in je gevoel, in iedere vezel van je lichaam. Je draagt je kind altijd met je mee en het is waarschijnlijk dichterbij dan ooit.
 |
| Een van de briefjes geschreven door een klasgenootje! |
 |
| Het kistje waar alle briefjes in zaten! |
Na de dienst kregen alle kinderen een presentje en ook wij kregen een mooi kistje in de vorm van een boek. En daarin zaten 19 kleine briefjes in van Thijn z'n klasgenootjes waarop ze een wens of gedachtenis aan Thijn hadden opgeschreven. Zo mooi, zo waardevol en zo puur geschreven. Ik weet zeker dat Thijn super trots is op al zijn vriendjes en vriendinnetjes uit zijn klas. Thijn is en blijft onze grote vriend stond er dan ook voorop.
Hij hoort nog zo bij groep 4 en één van de mooiste complimentjes die ik de afgelopen tijd heb gehoord is dat een klasgenootje van Thijn trots tegen haar moeder vertelde dat ze nu naast Thijn in de klas zat. Zo bijzonder toen ik dit hoorde, want dat betekende dus dat ze naast een leeg tafeltje zit en toch trots dat zij daar mag zitten.
